6x19S-FC & 6x19W-FC, 6mm-22mm vezelkern voor ophangtouw

De staalkabel van een lift is een zeer belangrijk dragend onderdeel. Hij dient voornamelijk om de liftcabine en het contragewicht op te hangen en drijft de lift aan door de wrijving tussen de aandrijfwielen.

Hieronder volgt een beschrijving van de liftkabel en de belangrijkste kenmerken ervan:

1. Functionele positionering:

• Dragend: Het draagt ​​bijna het volledige gewicht van de lift (cabine, lading, contragewicht, staalkabel zelf, enz.).

• Drijfveer: Het systeem berust op de wrijving met het aandrijfwiel om de kracht over te brengen en de auto aan te drijven, en op het contragewicht om te kunnen rijden.

• Slijtageonderdelen: Het buigt tijdens bedrijf rond het aandrijfwiel, het geleidingswiel, enz. en moet tegelijkertijd een hoge specifieke druk en wrijving weerstaan. Daarom is het een van de slijtageonderdelen van de lift.

2. Structurele samenstelling: Staalkabel bestaat doorgaans uit drie onderdelen:

• Staaldraad: Het is de fundamentele sterkte-eenheid van de staalkabel en moet een hoge sterkte en taaiheid bezitten.

• Strand: Meerdere staaldraden worden tot strengen gedraaid. Het aantal strengen dat doorgaans in liften wordt gebruikt, is 6 of 8. Over het algemeen geldt dat hoe meer staaldraden er in elke streng zitten, hoe flexibeler de kabel is, maar hoe lager de slijtvastheid. Bij dezelfde diameter is de flexibiliteit van 8 strengen beter dan die van 6 strengen, maar de slijtvastheid is lager.

• Touwkern: Het bevindt zich in het midden van de touwstrengen en heeft als functie het ondersteunen van de touwstrengen. Het wordt meestal onderverdeeld in een vezeltouwkern en een metalen touwkern.

Staalkabels die in liften worden gebruikt, hebben meestal een vezelkern (zoals sisalvezels of synthetische vezels) om de soepelheid (flexibiliteit) van de kabel te vergroten en smeerolie op te slaan.

• Er bestaan ​​ook constructies met een stalen kern. (zoals onafhankelijke staalkabelkern IWRC, composiet staalkern CSC).

3. Technische eisen (prestaties):

• Hoge sterkte: Moet voldoende treksterkte hebben om de volledige belasting te kunnen weerstaan.

• Flexibiliteit (zachtheid): Een goede flexibiliteit is vereist om de herhaalde buigingen op te vangen die optreden bij het passeren van het aandrijfwiel en het geleidingswiel.

• Slijtvastheid: Het is noodzakelijk om de specifieke druk en wrijving in de touwgroef te weerstaan.

4. Classificatie en type (volgens doel en structuur):

• Ophangkabel: Deze constructies, die gebruikt worden om de auto en het contragewicht op te hangen, bestaan ​​doorgaans uit 8 of 6 strengen, zoals 8×19S+SFC of 6×19S+SFC (waarbij SFC staat voor synthetische vezelkern).

• Kabel van de snelheidsregelaar: Deze structuur wordt gebruikt om de snelheidsbegrenzer met de auto te verbinden, meestal wordt hiervoor een 6×19S+SFC-structuur gekozen.

• Compensatiekabel: Wordt gebruikt om het gewicht van de tractiekabel in evenwicht te houden wanneer de positie van de auto verandert; meestal is dit een kabel met een grote diameter.

• Classificatie van de contactstaat: Afhankelijk van de contacttoestand van elke laag staaldraad in de kabelstreng, kan er onderscheid worden gemaakt tussen puntcontact, lijncontact, oppervlaktecontact, enzovoort.

Technische gegevens: